Tagarchief: Arno Hintjes

Ik in de zon?

Blog 2022-183

LEVENSGEBIED: Leven; Gezondheid; Relaties; Werk; Financiën

Ik ben geen zonner

Er zijn mensen die aanbidden de zon. Ze gaan lekker buiten zitten en genieten van de zonnestralen. Ik niet. Vroeger heb ik het geprobeerd maar het was me snel te warm. Ik ben geen zonner. Tegenwoordig vind ik het zonde van mijn tijd. Ik heb in dit leven nog het een en ander te doen. Dus doe ik dat liever.

De zonnestralen en de huid

Het is ook dat ik een beetje uit wil kijken met de zonnestralen. Er wordt aangeraden niet te veel en te lang in de zon te zitten dus ik let daarop. Ik hoef niet perse een bruine huid te hebben. Soms zie ik mensen met een spierwitte huid midden in de zomer en ik vind dat mooi. Ik wil er niet bruin uitzien omdat het ‘in’ is. Ik leef dan eerlijk gezegd liever voor wat ik wil en/of wens.

De zon en de warmte

Als ik voeding consumeer die me (een teveel aan) warmte geven zoals (een teveel aan) suiker en/of zout dan vind ik het allerminst prettig in de zon. Ik heb het dan al warm van wat ik zojuist gegeten heb en dan wil ik het niet nog warmer hebben. Maar als ik maar een beetje suiker en/of zout verorberd heb dan voelt de warmte van de zon wel weer beter aan.

Hard gewerkt

Het ene moment werkt een mens langer en harder dan het andere. De afgelopen week was ik ermee bezig om eens heel mijn huis aan kant te maken. Oude spullen weg, overbodige spullen weg, spullen hersorteren. Ik vind het heerlijk om in mijn huis te tutten zoals ik dat noem. Ik heb daar hard aan gewerkt en het loont zich: ik kan nu alles weer makkelijker en beter vinden en alles staat niet zo vol. Er is weer overzicht in mijn huis.

De wandeling

Na dat harde werken, merkte ik dat het tijd werd om een wandeling te gaan maken wat ik ook deed. Ik sloot de deur achter me en zag een strakblauwe lucht met een heldere zon aan de hemel. Het voelde gelijk goed aan: even weer wat vitamine D opdoen. Ik liep door de straten, langs de winkels, het park in. En ik ademde even wat dieper in. Toen kwam ik spontaan langs een bushalte. Een halte die zo ligt dat weinig mensen er gebruik van maken.

De bushalte

Ik nam er spontaan plaats. Ik dacht: ik stop even met wandelen en ga hier gewoon zo even zitten. Dat deed ik en de zon stond recht tegenover mij. Ik merkte dat ik het nu wel kon hebben, die zon en haar stralen. Ik kreeg het niet te warm. En de afgelopen tijd had ik wat langer en harder gewerkt dus nu kon ik wel een hele tijd gewoon blijven zitten en niets doen. Even mijn batterij opladen.

Arno

Ik keek naar links voor me en zag Arno. Arno Hintjes. Een welbekende Vlaams artiest, geboren in Oostende. Even later verhuisde hij naar Brussel waar hij onlangs overleed. Hij was een zeer uniek man met zijn eigen vorm van gedrag en ideeën. Hij hoefde niet perse met de menigte mee. Hij dacht zelf na en leefde geheel zelf. Ik bewonder zulke mensen alhoewel het mijzelf ook wel aardig goed lukt om zo te leven: naar mijn eigen normen en waarde met respect van allen om mij heen. Op de muren van het stadhuis links voor me zag ik die enorme mooie grote kleurentekening van Arno – als een mooie herdenking. Dat deze kunst er nog lang zo mag blijven. Niet alleen voor zijn kunst. Niet alleen voor zijn muziek. Maar ook voor zijn eigen manier van leven.

De zon is ons leven!