Mijn successen, deel 2

Blogs 2022-98
Bron foto: https://www.cadzand.nl/cadzand/retranchement

LEVENSGEBIED: Leven; Gezondheid; Relaties; Werk; Financiën

Een vurige wens

Ik had al enige tijd een vurige wens. Om van mijn woonplaats Oostende te fietsen naar de Nederlandse en daarna een keer naar de Franse grens. Niet dat het enig nut had, het had verder geen doel. Ik wilde dit zo graag doen. Het was voor mij een grote uitdaging. Zo’n heel eind fietsen. Ik had al een paar keren gefietst van Oostende naar Bredene, en dan de volgende keer iets verder, naar Wenduine. Het begin was dus al gemaakt.

Het durven doen!

En dan plots was het moment daar! Ik keek bij de weerberichten voor eind september 2021 en zag dat de laatste zomerse dagen aan zouden breken. Het fijnst zou het dan zijn om het in deze tijden te doen. In oktober is er meer kans op lagere temperaturen en regen en meer wind. Ik voelde een beetje een druk in mezelf: ga ik het nu doen? Zal ik het durven? Want in Zeebrugge moest ik een grote brug over waaronder een treinspoor was. En dan waren er ook nog 2 sluizen die ik over moest. En ik houd niet echt van hoogtes. Ik ging op het internet alle bruggen op de foto’s bekijken om in te schatten of ik er overheen zou durven te gaan. En toen … ja, toen besloot ik het te gaan doen! Let’s go!

Het doen!

Ik vond het heel spannend maar besloot er gelijk voor te gaan. Eigenlijk had ik dit project, fietsen van Oostende naar de Nederlandse grens, gepland voor de komende winter, die van ’21-’22. Maar omdat het niet echt ver fietsen is, had ik daar geen gehele winter voor nodig. Ik kon nu al gaan, zag ik op de kaart. Weet je, ik ga het gewoon doen, dacht ik! Ik bereidde mijn reis voor door een plattegrond te tekenen aan de hand van de kaart op het net, en bekeek welke voeding en kleding ik mee zou nemen. Het zou zo rond de 22ᵒC worden. Daarop nam ik mijn baseballpet en een vest mee. De vorige keer dat ik een aantal uren aan het fietsen was, kwam ik thuis met een rood hoofd en even rode armen. Dat wilde ik niet nog eens laten gebeuren! Ik ging vroeg naar bed met het idee om rond 04.30 uur op te staan! Zo vroeg omdat ik dagelijkse eerst 2 grote glazen water en thee drink en daarna ontbijt neem waar ook sappen inzitten. Ik weet dat ik daarop een aantal keren naar het toilet moet gaan. Ik begon dan zo vroeg mogelijk op de dag te drinken en eten. Steeds als ik naar het toilet toe moest, deed ik dit direct. Ik rustte nog wat uit, dobberde nog wat rond in mijn huis en vertrok zo rond 09.25 uur.

De reis heen

In de ochtend was het nog lekker koel. En windkracht 2. De reden waarom ik besloot te vertrekken in de ochtend was vanwege dat het windkracht 3 in de middag zou zijn. Dan was ik al aan de terugreis bezig en kon ik het rustig aan gaan doen. Verder zou het met dit mooie weer in de middag drukker op de fietspaden zijn. En ik wist niet hoelang ik erover zou doen dus wilde ik vroeg weg. Op het net werd aangegeven dat de enkele reis iets van 2 uren en 1 kwartier zou duren. Aangezien ik altijd heerlijk langzaam fiets, wist ik dat ik er langer over zou doen. En graag. Het is ook het genieten onderweg van de mooie plaatjes en de natuur! Mijn hele heenreis was heerlijk. Alles verliep heel goed. In Zeebrugge waar ik over een paar hogere punten heen moest fietsen, besloot ik om gewoon even door te zetten wat goed lukte. De hele heenreis verliep zeer goed.

Aankomst in Nederland

Ik besloot niet naar Sluis in de Nederlandse provincie Zeeland te gaan. Daar is het zo druk en zeker met zonneschijn. Nee, ik besloot het pittoresk plaatsje Retranchement aan te doen. Daar zou het rustiger zijn. Ik fietste dus van Oostende naar Bredene en kwam door De Haan/Klemskerke, De Haan/Vosseslag, De Haan/centrum, Wenduine, Blankenberge, Zeebrugge, Knokke en daarna Knokke-Heist heen. Van daaruit reed ik richtig het dorpje Retranchement. Ik zag het, toen ik nog in België aan het fietsen was, in de verte liggen. Mooie witte huisjes met oranje daken. Het kwam steeds dichterbij. Ik moest er ineens aan denken dat ik op 24 december 2014 van Tilburg naar Poppel fietste en nu vanuit België terug naar Nederland fietste. Grappig! Ik moest nog 1 slootje over en hup … dat was ik dan: in het Nederlandse dorp Retranchement! Ik was me er toch trots op dat ik dit gepresteerd had! Zo een eind fietsen. En dat nog wel op een ‘gewone’ fiets! Een wielrennersfiets en elektrische fiets, dat heb ik niet. Wel gewoon een ‘ouderwetse’ fiets. Die het heel goed deed! Ik besloot om even ‘bij te tanken’ bij restaurant ‘Grenzeloos’. Ik bestelde er een toast met tomaat en mozzarella met bieslook en daarbij een salade met bonen er tussendoor. Deze maaltijd liet ik vergezellen van een muntthee. Deze ‘benzine’ gaf me de kracht om straks de gehele fietstocht weer terug naar huis aan te kunnen!

De reis terug

Een heenreis lijkt altijd veel langer dan de terugreis. Die laatste reis kon ik veel meer ontspannen fietsen want ik wist nu wat ik onderweg allemaal tegen zou komen.

Het gedaan!

Het was zo tof om deze fietsreis te maken! De volgende keer fiets ik richting Frankrijk! Daar heb ik ook een enorme goesting voor/zin in*. Het zal wel van het voorjaar 2022 worden!

* België: goesting voor/Nederland: zin in

Misschien vind je deze artikelen ook interessant:

Een betere Ik
Het verlangen hebben oprecht naar jezelf te zijn
Je kunt meer dan je denkt!

Voer een speciaal project uit!