Mijn levensverhaal

Op deze pagina wil ik jullie vertellen hoe ik tot nu toe mijn leven heb geleefd. Ik ben nu zo anders dan vroeger. Ik heb er altijd in volgehouden daar te komen waar ik graag wil komen. Ik heb dingen losgelaten, er andere zaken voor in de plaats laten komen. Het was hard werken, het was doorzetten. Maar gelukkig kan ik dat. Ik kan er echt voor gaan. Al moet ik eerlijk zeggen dat dit me niet aangeleerd is. Ik heb het mezelf moeten aanleren. Om uit mijn slachtofferrol te kruipen, om me niet te laten beïnvloeden door mensen om me heen die ergens niet in geloofden en dat ik er dan wel in moest blijven geloven. Ik word steeds sterker. Ik ben steeds sterker. Ik zet tot op de dag van vandaag door. In Stephanie zijn. Want ik weet wat ik wil in mijn leven. Daarbij behoef ik geen commentaar. Voor de mensen die alleen altijd maar aan mensen commentaar leveren, wordt het wellicht eens tijd hun eigen leven op te bouwen. Of zichzelf af te vragen wat zij van hun leven kunnen maken. Ik leef mijn leven. En kom daar steeds verder mee. En dat gelukt me goed. Het is steeds een klein stapje zetten. Het durven, het doen, het lukken! En dan weer een volgend stapje dat ik wil nemen bedenken. En zo kom ik in grotere stappen verder. Omdat ik het wil, omdat ik het doe, omdat ik niet teveel nadenk want dan durf ik het zelfs niet meer. Het is vaak gewoon doen – uiteraard met een gezond verstand en verstandig handelen. Iedereen kan dit. Het is weggelegd voor de mensen die ervoor gaan, die het doen, die het durven, die de sprong wagen. Je leven zal er alleen maar beter op worden. Just go fot it!

Hieronder mijn verhaal. Waar ik vandaag kom. En waar ik nu sta. Ik hoop jou er van harte mee te inspireren! Just go!

Ik ben geboren in een dorp, een gezellig dorp met enorme grote, prachtige boerderijen. Ik kom uit een aannemersfamilie. In mijn woonomgeving moest je stoer zijn, jongensstoer. Zelfs de meisjes waren jongens. Anders hoorde je er niet bij. Het was een beetje een harde omgeving.

Op mijn 9e levensjaar )!) begon ik met roken. Iedereen deed het. En om erbij te horen, deed ik mee. Elke griet deed het. Dus ik ook. Mijn vader was begonnen met roken op zijn 14e jaar. En ik nog jonger! Pfff … Op school moest ik ook stoer zijn. Want iedereen was dat. Wel heb ik bijzonder mooie schooljaren gehad in mijn opleiding Middelbaar Algemeen Voortgezet Onderwijs (MAVO) en Hoger Algemeen Voortgezet Onderwijs (HAVO). En daarna in mijn secretariële opleiding. Hele leuke leraren en lieve klasgenoten. Dat kwam, denk ik, omdat de wereld toen nog vriendelijk was. De wereld was toen nog niet zo hard en gemeen als nu, anno 2020. Tijdens mijn jonge schooljaren, kregen wij nog geen huiswerk. Dat begon pas toen ik op de MAVO zat. Mijn ouders stelde me voor om een secretaresse-opleiding te gaan doen en ik stemde daar maar in toe. Want ik wist niet wat ik wilde worden. Secretaresse zijn was niet echt mijn ding. Maar ik heb door de jaren heen toch wel hele mooie jobs gehad. En meer dan fantastische managers en collega’s. Dat ook omdat de tijden toen nog prettig waren.

Mijn allereerste baan was in augustus 1988 bij de Koninklijke Nederlandse Voetbal Bond (KNVB) op De Vliert in ’s-Hertogenbosch, de geboortestad van mijn moeder. Precies toen was Nederland, waar ik geboren ben, Europees kampioen met onder andere Marco van Basten en Ruud Gullit. Het was 1 groot feest. In Amsterdam, en ook heel Nederland. Het was een tijdelijke job maar een goede basis om mijn carrière mee te beginnen. Ik ging naar mijn 2e job bij de Posterijen, Telegrafie en Telefonie (PTT). Ook dat was tijdelijk werk. Ik kwam erachter dat ik hier en daar werken wel leuk vond en ben zodoende over het algemeen steeds tijdelijke jobs blijven doen, op een aantal uitzonderingen daargelaten. Een enkele keer kon ik ergens langer blijven en dat deed ik ook eens graag. Want meekijken in verschillende keukens is interessant maar je blijft wel constant aan het solliciteren. En dat is niet altijd even leuk. Maar wel heb ik een enorme brede en unieke ervaring opgebouwd.

Wat ik leerde tijdens mijn loopbaan:
werken bij de overheid en diverse banken, in de zorg en het bedrijfsleven;
werken als management assistant, (directie-/afdelings)secretaresse, administratief bediende;
werken op een afdeling IT, HR, Aankoop/Inkoop, Verkoop/Sales, Customer Service;
werken met het faxapparaat en de telex (ja, dat heb ik ook nog meegemaakt!);
werken met computersystemen als Outlook, Word, Excel, Access, Navision, Full Fabric, SAP;
organiseren van vergaderingen, notuleren en een verslag opmaken met een actie- en besluitenlijst;
agendabeheer en inplannen van afspraken in de agenda’s van mijn leidinggevenden;
correspondentie, postverwerking, telefonie, archivering, dossiers aanmaken en opvolgen;
en alles wat ertussen zit!

Zoals ik eerder aangaf, had ik op school steeds een fijne tijd omdat het in de 70’er en 80’er jaren een goede tijd was. Ik heb er zulke fijne herinneringen aan. Als je jong bent, is het leven zo goed. Je bent ( nog) niet de hele dag overal over aan het nadenken, je ouders betalen alle rekeningen, je kunt (nog) alles eten en drinken. Het leven is gewoonweg goed. Tenminste, dat was het in mijn jeugd. De wereld was (nog) goed.

Op school en in mijn woonomgeving leerde ik over letters en cijfers. Ik wist nog niets van waarom wij hier op deze aarde rondlopen of over zelfontwikkeling. Ik ging naar school of naar mijn werk, en had een plezierige tijd met mijn vrienden in mijn privéleven. Het leven was goed. Toen ik ouder werd, kreeg ik, net zoals vele mensen om mij heen, steeds meer commentaar. Ik deed dit niet goed en dat niet goed. En ik was onzeker, ik kon dit niet en dat niet. Mensen hadden geen vertrouwen in mij; gaven mij dan ook geen belangrijke taken zodat ik niet kon laten zien dat ik dit wel kon handelen. En dat, zo zie ik het nu, vind ik zonde. Het was alsof ik klein gehouden werd. Zoals iedereen om mij heen. Dat heeft zo jaren geduurd. Op school mocht ik nooit klasvertegenwoordiger zijn. Dat waren alleen maar de populaire mensen in de klas. Niet de mensen van ‘stille wateren hebben diepe gronden’ zoals ik. Niets ten nadele van de populaire mensen in mijn klassen vroeger want ik heb dat altijd toffe klasgenoten gevonden. Zij waren zeker niet onaardig. Maar het is zo jammer dat mensen die iets stiller zijn, gemakkelijk door de omgeving in de hoek gezet worden. Ook zij hebben in dit leven de taak zich te uiten, dingen voor elkaar te krijgen.

Op school had ik hele leuke vriendinnen waarmee ik regelmatig ging wandelen, fietsen en uitgaan. Vanaf 1982 was ik fan van de rockband Vitesse. En eigenlijk was ik altijd up to date van de gehele Nederpop. De Popnacht van 8 oktober 1982 waarbij Vitesse, Golden Earring, Normaal en Doe Maar optraden, heb ik bewust meegemaakt. De hele nacht zat ik voor de tv en nam alle songs op met een cassetterecordertje. Muziek heeft altijd heel veel betekend voor mij in mijn leven. Ik was ook fan van Pearl Jam, R.EM. Toad the wet Sprocket, Manic Street Preachers. En vanaf 1979 volgde ik Cheap Trick. Niet persé voor ‘I want you to want me’ want ik houd niet zo van rock’n’roll. Van mij mag het iets harder. Zoals op de LP’s van deze band die toch staat voor een flinke dosis hardrock. En dan melodieus. Regelmatig heb ik optreden van Vitesse bezocht in zo’n klein sfeervol café waar maximaal 200 mensen in kunnen. Ik ging een keer naar een concert van Pearl Jam in Chicago waar ongeveer 20.000 mensen publiek aanwezig waren. Daar was geen sfeer, die was weg. Geef mij maar een kleine bruine kroeg. Zonder alcohol want drinken, daar heb ik (gelukkig) nooit iets om gegeven.

De laatste jaren luister ik minder naar muziek. Ik volg Ayreon met zijn uniek prachtige muziek waaronder zijn rockopera ‘Into the Electric Castle’ die ik in live-uitvoering mocht zien in september 2019 in Tilburg. Op een keer liep ik door Tilburg heen en wist toen al dat Arjen Lucassen, de man achter Ayreon, een aantal live-shows daar aan het regelen was. Toen dacht ik: ik ken Tilburg maar de mensen die straks van over de hele wereld het concert gaan bijwonen, weten niet waar ze moeten zijn. Ik kwam op het idee om een Tilburg-gids en Tilburg Guide te maken en heb dat digitaal overhandigd aan Arjen die er erg enthousiast over was. Het was mijn wens deze gidsen gratis aan Ayreon’s fans te verspreiden wat ook uiteindelijk gebeurde. Twee weken voordat de concerten van start gingen, werden mijn Tilburg-gidsen als bijlagen bij een e-mail uitgezet aan alle fans die een kaartje voor een van de concerten hadden gekocht. Mijn gidsen kwamen zo terecht bij 12.000 fans in 64 landen! Daar was ik en ben ik heel erg trots op!

Mijn beginschooljaren volgde ik in mijn woonomgeving. Daarna ging ik naar school in ’s-Hertogenbosch en voor mijn secretaresse-opleiding ging ik naar Schoevers Instituut in Tilburg. En daarna aan het werk dus. Den Bosch en Tilburg zijn hele gezellige en mooie steden waar ik vandaag de dag nog steeds kom. Om te winkelen of het bezoeken van mijn familie of vrienden.

Tijdens mijn school- en werkjaren heb ik veel vriendelijke mensen mogen ontmoeten waar ik veel plezier mee beleefd heb en nog steeds mee beleef. Toch merk ik dat in het dagelijkse leven de meeste mensen om mij heen helaas niet echt positief zijn. Dat vind ik jammer omdat het leven vooral draait om ontwikkeling; jezelf ontwikkelen op alle gebied: omgang met mensen en ook jezelf, individueel, spiritueel, opleiding, werk, omgaan met geld, steeds eraan blijven werken om vooruit te komen in je dromen. En ga zo maar door. Ik voel me zo nu en dan tegengehouden door mensen die niet echt positief zijn. Natuurlijk, geen mens ik altijd positief, we maken in ons leven best pittige tijden meer. Maar iedereen maakt zulke periodes mee en we kunnen elkaar daar zo mooi in steunen. Wat jij (nog) niet meegemaakt hebt, heeft een ander (al) wel meegemaakt. Die persoon kan jou dan van dienst zijn en daar ben je zo mee geholpen. Dat is waar ik voor ga: ga het samen aan. In het jaar 2020 hebben we geleerd dat als we elkaar ondersteunen we veel verder kunnen komen.

In ieder geval ben ik een doorzetter. Dus als ik zo nu en dan iets meemaak wat minder leuk is dan sta ik na enige tijd weer op en stap door. En verder. Hup, op naar het volgende avontuur. Want dat levensavontuur moet je wel zelf maken. Daar ga ik voor. En op mijn pad kom ik mensen tegen die ik graag help. Mensen vertellen regelmatig ook spontaan hun verhaal aan mij. Alsof ze een advies willen horen of hulp willen krijgen. Als ik het kan, help ik graag. Als daar de mogelijkheid zich toe dient, dan doe ik het met liefde en plezier.

Als ik nu terugkijk op hoe ik vroeger leefde dan heb ik inmiddels wel het een en ander verandert. Zo benuttig ik tegenwoordig een gezonder voeding. Vroeger zat ik op een terras met mijn vrienden en had dan geen zin om weer huiswaarts te gaan waar ik nog moest stofzuigen, kleding moest strijken voor de 1e werkdag na het weekend en de boodschappen in huis te halen. Het waren de tijden dat de supermarkten nog niet in de avond open waren. Dus op de zondagavond na het kroegen, ging ik vrolijk langs bij de plaatselijke benzinepomp (!) om mijn voeding daar te kopen. Iets van cola en worstjes. Echt waar, toen leefde ik nog zo. Ik was in de 20 jaar en vond het wel best.

DE KROEG Tussen mijn 20e en 30e levensjaar woonde ik in Waalwijk. Een middelstad met iets minder dan 50.000 inwoners. Het centrum is niet zo groot, je kunt er te voet doorheen wandelen. Het is een gezellige stad met zeer lieve mensen. iedere zaterdag ging ik naar Het Vervolg, een kroeg in het centrum. Iedereen kwam daar samen elke zaterdagmiddag rond 16.00 uur. Dat duurde voort tot in de nacht, zo rond 02.30 uur. Daarna ging het sluiten. Alcohol lust ik niet dus zat ik uren lang aan de cola; ook niet altijd een pretje. En boordevol met minder goede suikers natuurlijk. Maar de sfeer was er heel goed. Iedereen in de stad kwam altijd samen in het café, op de vrijdagavond na het werk en dan op de zaterdag. Iedere zaterdag begon het rond 16.00 uur en gingen door tot diep in de nacht. Het was een van mijn mooiste tijden in mijn leven.

MIJN MUZIEK
Wat ook altijd behoord tot mijn Gelukkige Leven is muziek, muziek en muziek. Vooral de Nederpop uit de 80’er jaren. Terwijl heel Nederland fan was van Doe Maar, rockte ik met Vitesse met Herman van Boeijen en Herman Brood. Deze laatste had de naam Vitesse verzonnen. De naam kwam wel van pas: soms hadden ze supersnelle rocksongs. Zelfs vandaag de dag volg ik de band op de sociale media en deel al mijn herinneringen met de vroegere Vitesse-fans. Verder vond ik zowaar alle Nederlandse bands enorm fijn om naar te luisteren. Het Goede Doel, de Janse Bagger Band, VOF de Kunst, Normaal, natuurlijk Doe Maar. En ook de Engelstalige Nederlandse bands zoals de Golden Earring, Powerplay, Time Bandits, en ga zo maar door. Al deze bands hebben mij in mijn puberteit een zeer Gelukkig Leven bezorgd. En zelfs nu nog steeds. Altijd weer beleef ik een intens gelukkig moment als ik naar hun muziek en teksten luister.

HET WERK
Ik ben in Waalwijk gaan wonen in 1989. In 1988 had ik mijn allereerste job: bij de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond (KNVB) in ’s-Hertogenbosch. Precies in de periode dat Nederland Europees kampioen was met Marco van Basten en Ruud Gullit. Mijn 2e baan was bij de Post, Telefonie en Telegram (PTT), ook in Den Bosch. Daarna kwamen er nog vele leuke en interessante jobs. Door zo’n uiteenlopende carrière opgebouwd te hebben, geniet ik nu een zeer brede werkervaring. Ik heb gewerkt in de zorg, in het bankwezen, bij de overheid en in het bedrijfsleven. Het ene moment als management assistant, de andere keer als (directie)secretaresse en ook als administratief bediende. Alles vond ik (toen nog) leuk om te doen. Het benauwde werken in kantoortuinen, dat was er in de beginperiode van mijn loopbaan nog niet. Dat is iets van tegenwoordig waar mensen zo diep ongelukkig van worden. Mijn ruime werkervaring kwam zeer goed van pas toen ik besloten had om een online ondernemerschap op te zetten. Ik kan goed omgaan met de computer en computersystemen, typen, organiseren van meetings. Regelen van nieuw telefoonapparatuur, postverwerking, archivering. Ik heb het allemaal eens gedaan en het is tof dat me dat nu van pas komt! Ook ben ik blij dat ik definitief besloten heb om mijn eigen bedrijf te beginnen. Want hoe je vandaag de dag moet werken, daar worden veel mensen niet gelukkig van. Nu moet alles snel, snel, snel! Mensen vinden dat niet prettig. Het leidt tot onnodig plezierige situaties. Een mens moet toch ook enigszins gelukkig kunnen zijn op diens werk.

HOE IK NU LEEF
Tegenwoordig leef ik heel rustig. Een niet te vol huis, geen overvolle agenda. Heb ik een afspraak op de zaterdag, dan blijft zondag altijd vrij. En omgekeerd. 1 afspraak per weekend is voor mij het maximum. Verder houd ik mijn huis een beetje onder controle. Mijn vensterbanken staan niet vol met veel spullen. Ik heb daar gelukkig niet zoveel behoefte aan. Ik doe alles rustig aan, leef rustig, en het maakt me gelukkig. Ik kies mijn vriendschappen bewust. Ik ga om met mensen die me echt liggen. Waarmee ik niet veel hoef te communiceren want we begrijpen elkaar toch wel. Ik waardeer de dingen die ik mag bezitten en dat is helemaal niet veel. Ik help mensen om me heen daar waar ik het kan. Ik word steeds een stukje gelukkiger. Daar blijf ik altijd actief mee aan de slag.

MIJN 4 LEVENSGEBIEDEN
Als ik naar mijn 4 levensdisciplines kijk dan zie ik veranderingen die soms groot zijn en dan weer klein. Maar veranderingen blijven doorvoeren dat zit in mijn systeem. Dat blijf ik doen. Waar haal ik die aanpassingen naar een steeds beter leven vandaag? Dat kan zijn doordat ik iemand iets hoor zeggen en ik bij mezelf denk: dat kan ik eigenlijk ook wel doen. Of ik hoor het op het nieuws of lees het in een tijdschrift of boek. Mensen geven zulke voorbeelden van hoe zij dingen doen. Ik vergelijk dat dan met hoe ik het doe en giet er mijn sausje overheen, ik geef aan hoe ik het ervaren heb. En of het mij gelukkig maakt.

Hieronder een overzicht van mijn 4 levensgebieden:

Gezondheid

VOEDING

Vroeger at ik zoals onze opa’s en oma’s: elke dag aardappelen met groenten, veel vlees en een zwembad vol met jus waarin het vlees soms letterlijk dreef. Het smaakte heerlijk. Totdat mijn lichaam er steeds minder goed tegen kon. Gelukkig. In 2001, toen ik 34 jaar was, begon mijn lichaam haar protest. Bepaalde stoffen kon ik niet goed meer verteren. Nog best lang heb ik toen volgehouden dat mijn lijf het allemaal wel aankon. Maar op een gegeven moment kon ik niet anders dan concluderen dat ik mijn voedingspatroon best kon veranderen. Het was zoeken, zoeken, zoeken. Wat kan ik (nog) wel eten en drinken, en wat niet meer of beter in mindere mate? Ik maakte kennis met de biologische winkel, iets waar vroeger alleen ‘geitenwollensokken’ hun boodschappen deden. Nu ga ik er heel erg graag naartoe. Zo leuk en leerzaam. En vooral ook lekker. Als ik tegenwoordig snoep dan snoep ik biologisch. Niet dat alles uit de biowinkel gezond is maar in ieder geval zijn de producten wel van betere kwaliteit dan die van de supermarkt. En het vlees dat ik tegenwoordig eet, is zeer zelden van een rund of varken. Een paard al helemaal niet. Het meest eet ik kip. Dat vind ik lekker, een scharrelkippetje.

BEWEGEN

Op jongere leeftijd deed ik altijd aan fitness. Met tegenzin. Ik wilde wel aan yoga gaan doen maar had daar nog niet het geduld voor. Dus was het doorzwoegen met fitnessoefeningen. Toen begon ik aan hardlopen wat me aardig beviel. En daarna was ik er klaar voor om aan yoga te gaan doen. Tot mijn vreugde beleefde ik er veel plezier aan. En het geduldig zijn tijdens het ‘in slow motion’ bewegen ging me ook goed af. Natuurlijk door gewoon te letten en blijven letten op mijn ademhaling. Nu doe ik de ene dag yoga en de andere dag een keer fitnessen. En daar heb ik dan geen hekel meer aan. Ik kijk hoe ik me op dat moment voel. En dan begin ik automatisch aan de oefeningen die mijn lichaam op dat moment wil doen. Verder wandel ik dagelijks, voor de beweging en het in de buitenlucht zijn. Of in de natuur zijn, daar knap ik ook van op. En ik fiets erg graag. Vooral bijvoorbeeld in de polder. Ja, tussen de koeien en schapen. En zo nu en dan even van de fiets springen voor een foto. Alle koeien kijken je dan aan om te zien wat je gaat doen. Deze dieren zijn perfecte fotomodellen. En prachtige ook.

Relaties

Vroeger was het altijd ikke, ikke, ikke. Dat was het belangrijkste. Daarom ben ik zo blij dat ik het nu gemakkelijke kan omdraaien: ik sta graag klaar voor anderen. En houdt mezelf daarbij goed in het oog. Ik doe niet alleen voor anderen, neen, ook voor mezelf. Dat sta ik mezelf toe. De relatie met mezelf wordt ook steeds beter. En ook dat is iets waar een mens haar/zijn hele leven aan dient te werken. Want dat brengt een steeds meer klein beetje geluk. Dat zal leiden tot een gelukkig leven. Als ik anderen kan helpen, geeft me dat steeds een vreugdevol gevoel. Ja, ik heb weer iets voor hen kunnen doen. Mensen in mijn directe omgeving helpen mij ook regelmatig. Ik ben hen daar dan ook zeer dankbaar voor. En ik ben dan dankbaar als ik hen een volgende keer weer kan helpen met iets. Ik ben oprecht blij dat ik nu een geheel ander mens ben dan vroeger. Als je jong bent dan besef je het belang van relaties nog niet zo. Als je ouder wordt, weet je dat dit zeer belangrijk is. En in het jaar 2020 werden we daarin enorm geconfronteerd waardoor we het belang ervan nog meer in zijn gaan zien. Niet alleen de relatie met de mens om ons heen maar ook die met onszelf. Dat we zacht mogen zijn naar onszelf toe. Laten we inzien dat relaties er werkelijk toe doen voordat we op ons sterfbed liggen. Want dan is het best laat. Of vaak te laat. Laten we nu, en speciaal na 2020, inzien dat het er nu allemaal toe doet. Er gewoonweg zijn voor iemand. Met een lach en een traan. Humor en troost als die op dat moment nodig is.

Werk

Werk, werk, werk. Het is nodig maar het is niet alles in het leven. Het is 1 onderdeel van het leven. Nu zijn er steeds meer jobs waarbij een balans gegeven wordt voor werken en privéleven. En steeds meer bedrijven beseffen het belang daar weer van. Het maakt een mens gewoon gelukkig. Werken is voor het betalen van de lusten en lasten maar er kan best nog ruimte genoeg over zijn om te leven. Om te ademen. Om vreugdevol en gelukkig te zijn.

ik heb vele prachtige banen gehad maar de belangrijkste is toch wel mijn eigen bedrijf. Waarin ik alleen alles kan en mag beslissen. Waarvan ik zelf kan gaan bepalen wat mijn loon wordt. Waarbij ik niet te maken heb met een kantoortuin met de ene collega die de radio hard aan wil hebben staan en de ander zachter. Of helemaal uit. Of een raam open of dicht. Thuis en in mijn bedrijf en tijdens mijn werkuren bepaal ik alles geheel zelf. Dat is nog eens een vreugde!

Financiën
niet meers de 1e 3 levensgebieden hierboven op orde zijn dan komt geld als vanzelf naar je toe. Als je het jezelf gunt, als je het in ontvangst kunt en wilt nemen. Ontvang geld met open armen. En bepaal bewust waaraan je het gaat besteden. Aan datgene waaraan je het altijd al verloor, of aan iets nieuws – wat je verder leidt in een goed en Gelukkig Leven.

RESET IN 2020

2020 was een pittig jaar. We hebben er veel van geleerd. We moesten kalm blijven. En geduld hebben. en leren. Leren Leven. Bewust leven. Bewust leren leven. Dus doe je best. Leeft bewust. Leef bewuster. In en na 2020 zou dat toch al wel een heel stuk meer moeten lukken. We hebben in dat jaar allemaal een periode verplicht thuis gezeten wat ons tot nadenken stemde. We wisten en voelden dat het allemaal niet meer zo kan. Hoe we op deze Aarde leven. Al het onzuivere moet eruit. We moeten ermee beginnen alles zuiver te gaan behandelen: onszelf, de mensen om ons heen, de dieren bij ons thuis, in de wei en in de natuur – alles en iedereen op deze aardbol. Want nu kan het nog. Het is nog niet te laat. Maar we hebben wel een fikse waarschuwing gekregen. Het ijs op de Noordpool is nog nooit zo gesmolten. We kunnen onze ogen blijven sluiten. Maar de natuur pikt het niet langer meer. Dat zien we elke dag in het nieuws: er zijn in vele gebieden stormen, overstromingen, ijskappen die smelten. Het gaat zo niet langer meer. We moeten er iets aan doen. En dat kan gewoon vanaf thuis. Probeer minder auto te rijden, minder plastic te gebruiken, vanuit thuis te werken, enzovoorts. Alle kleine beetjes helpen. Dus laten we elkaar helpen. En de Aarde behulpzaam zijn. En onszelf in ons persoonlijke leven. Willen we écht Gelukkig worden, zijn en blijven dan is het best dat we daarvoor iets doen. Iets waardoor we het geluk gaan aantrekken. Dat zal ons Gelukkig maken. Zo leiden we een Gelukkig Leven!

Dit zijn dingen die ik door de jaren heen heb weten te veranderen:

VROEGER: voeding halen bij de benzinepomp als de koelkast leeg was.
NU: op tijd en bewust gezonde voeding halen bij de supermarkt of biowinkel.

VROEGER: roken.
NU: Ik ben (gelukkig) gestopt met roken in december 2001.

VROEGER: ruig taalgebruik.
NU: Ik let op mijn woorden en scheld niet meer.

VROEGER: heel af en toe iemand helpen, als ik er zin in had.
NU: ik doe niets liever dan mensen helpen, als zij dat wensen.

VROEGER: constant winkelen.
NU: ik koop wat ik nodig heb en voor de rest is het ok. Ik heb niet zoveel nodig.

VROEGER: in een semester 3 verschillende cursussen tegelijkertijd volgen.
NU: ik volg steeds 1 cursus om het overzicht in mijn privéleven te behouden.

VROEGER: had ik huisdieren als hamsters en ratjes.
NU: heb ik even geen huisdieren omdat ik me nu bewust wil richten op mijn carrière.

VROEGER: ging ik om met mensen die ik tegenkwam.
NU: bekijk ik bewust wie er tot mijn vriendenkring behoren.

Begin bewust jouw Gelukkig Leven!