En toch willen we onszelf helen

Blog 2020-07

Levensgebied: Leven; Gezondheid; Relaties

Afzondering van elkaar

In de maanden maart/april/mei/juni van het jaar 2020 moesten we ons meer op onszelf verlaten. Er waren winkels gesloten en zo was er ook de horeca waar we niet terecht konden. Makkelijk was dat niet. We waren het zo gewend om na ons werk en/of van het weekend onze vrienden te ontmoeten op de plaatselijke hoek in een gezellig cafeetje. Maar nu mocht en kon dat niet.

De natuur in

In plaats daarvan trokken we dan de bossen in. We zochten de natuur op. De natuur die zo enorm prachtig, uniek en rustgevend is. En zo kwamen we in eerder genoemde maanden weer helemaal tot onszelf. Die langere tijd gaf daar ook aanzet toe. We hadden er behoefte aan. En het was goed.

Opnieuw de rust opzoeken

In juni/juli/augustus gingen we weer wat losser en gemakkelijker leven. De geliefde kroeg werd heropend en we stoofden er direct naartoe. Het leven was weer goed. Een korte tijd. Want in oktober werd opnieuw besloten om de cafés te sluiten. Onze reacties daarop was dezelfde als een paar maanden daarvoor: we zochten de rust weer op; de pracht en praal van de natuur bij ons in de buurt.

Van verslaving naar heling

Een café bezoeken is prima. En zelfs leuker als er een fantastisch live bandje speelt. Maar het kan ook uitlopen op zich bedrinken. Het kan neigen naar een verslaving. En op het einde van de avond zijn we dan onszelf zoek. Als we maar genoeg naar een verslaving neigen dan voelen we onze pijnen niet. De pijnen die we meedragen sinds onze geboorte, sinds ons vorige leven. En een van die verslavingen dat kan alcohol zijn. Het is typisch dat wanneer het café ons ontzegd wordt, we dan naar de natuur trekken. De natuur – die heelt. Dus worden we van onze verslaving afgehouden dan gaan we direct naar onze heling. We verlaten ons in de bossen, aan het strand, volgen een groen voet- of fietspad. Is dat niet frappant? In 2020 is dit dan voor een tweede keer gebeurd dat we zo een reactie geven op de actie dat de cafés voor langere tijd sluiten.

Wandelen in het groen

Op de een of andere manier willen we onszelf toch helen. Natuurlijk, we protesteren hevig wanneer we onze kroeg op de hoek van onze straat niet meer in kunnen. Maar goed, het is niet anders. Omdat we heus wel weten dat het voorlopig niet zal veranderen, accepteren we het, en vervolgens lopen we in het groen te wandelen.

Het begin is gemaakt

Natuurlijk, het jaar 2020, was niet een gemakkelijk jaar. Maar goed, er moest iets gebeuren want de Aarde stond er helemaal niet goed bij. En anders hadden we wellicht niet eens meer op termijn bestaan. Dus wat er gebeurde, moest waarschijnlijk toch wel gebeuren. Maar het is zo bijzonder dat wij mensen rechtstreeks van de kroeg naar de natuur gaan. Heel eenvoudig, heel simpel. We hebben onze keuze gemaakt. We weten dat we nog een heel eind moeten helen. 2020 was het begin van dit gebeuren. Het zal zich niet voltooien binnen een dag, of een paar weken, of zelfs maanden. Maar het begin is er gemaakt. We zijn onszelf aan het helen. En dat is goed. Goed voor Moeder Aarde en goed voor onszelf. Diep van binnen weten we … we kunnen het best een periode aan onszelf gaan werken. En wat voor moois dat daaruit kan komen …

Onze heling omarmen en genieten

Al wandelend in die natuur, zoeken we onszelf terug. We hopen onszelf daar weer te vinden. Het is de tijd en het is ons gegeven. We zien er tegenop. Maar we doen het wel. Samen zijn we daar, met onze kinderen, de hond mee. En we genieten. De rust. De geur. Het rustgevende groen op de grond. Het heldere blauw in de lucht. Met van die witte wattenwolken die er sinds kort hangen; omdat er minder verkeer aan het vliegen is. Van die prachtige witte watten die eruit zien alsof ze daar in de lucht van elkaar los gepluust zijn. Het ziet er rustig en bevredigend uit. Of soms lijkt het op wit wollen garen. Dat daar boven ons hoofd zo’n pluizige lange draad hangt. We kunnen ernaar blijven kijken. Of we horen de vogels fluiten. Of fladderen. Of het water ruisen. Zie, het doet ons iets. Even geen zagen en klagen in het café maar aandacht geven aan de geluiden in de natuur. Dat brengt ons een glimlach op het gezicht. En dan weten we dat onze heling begonnen is …

Wil je meer lezen over dit onderwerp?

Sta ervoor open jezelf te helen